Katowice - Defilada z okazji Święta Wojska Polskiego

 Defilada wojskowa z okazji Święta Wojska Polskiego

Bagicz - Lotnisko

Podczas wakacji nad morzem dowiedziałem się o starym wojskowym lotnisku które oczywiście odwiedziłem :)

Krótka historia:
Lotnisko powstało w latach 1935–1939 w całkowitej tajemnicy, aby wytłumaczyć natężenie prac w okolicy ogłoszono, że powstaje fabryka proszku do prania "Persil"! Pierwotnie służyło jako baza dla lotnictwa bombowego, najpierw dla samolotów Junkers Ju 87 Stuka, a później dla samolotów bombowych Junkers Ju 86.
We wrześniu 1939 roku z Bagicza operowały samoloty dokonujące nalotów na Polskę. Z lotniska wystartowało wówczas około 100 samolotów bombowych, których celem były m.in. Puck, Toruń i Bydgoszcz. W czasie II wojny światowej na lotnisku stacjonowały różne jednostki Luftwaffe. Niemcy ewakuowali lotnisko w marcu 1945 r.
Od marca 1945 roku lotnisko było w posiadaniu Armii Czerwonej. Stworzono tutaj samowystarczalną, eksterytorialną strefę z własnym szpitalem, szkołą, sklepami, osiedlem mieszkaniowym, w której stacjonowało ok. 2000 żołnierzy.
W 1956 roku przedwojenne lotnisko w Bagiczu zostało rozbudowane o nowy, znacznie dłuższy od dotychczasowego pas startowy usytuowany równolegle do brzegu morza. Zbudowano także nową infrastrukturę lotniskową przystosowując ją do obsługi samolotów odrzutowych. Po 1966 roku na lotnisku rozpoczęto budowę nowoczesnych schronohangarów oraz obiektów na broń masowego rażenia, w których mogły być przechowywane wyrzutnie rakiet.
Od 1965 roku w Bagiczu stacjonowały samoloty odrzutowe. Pierwotnie były to myśliwce Mikojan i Guriewicz MiG 21, a od 1973 roku również myśliwce Mikojan i Guriewicz MiG 23.
Po głośnym wypadku samolotu MiG-23 jaki wydarzył się 4 lipca 1989 roku 871 Sewastopolski Pułk Myśliwsko-Szturmowy został karnie przeniesiony na lotnisko w Brzegu. Na miejsce samolotów odrzutowych przebazowano do Bagicza 55 Samodzielny Pułk Śmigłowcowy z Brzegu.
Ostatnie śmigłowce wojskowe opuściły Bagicz wraz z ogólnym wycofaniem wojsk radzieckich z Polski w 1991 roku. Ostatni żołnierze rosyjscy wyjechali z Bagicza na wiosnę 1992 roku. Po likwidacji jednostki wojskowej tereny bazy zostały podzielone pomiędzy miasto Kołobrzeg i gminę Ustronie Morskie. 9 września 2012 otwarto podkołobrzeskie lotnisko. Przyjmuje ruch turystyczny i czarterowy samolotów zabierających do 20 osób. Lotnisko jest lotniskiem sezonowym. Obecnie loty na podkołobrzeskie lotnisko wykonują prywatne jednostki.

źródło: wikipedia.org

Kędzierzyn-Koźle - Obóz koncentracyjny Arbeitslager Blechhammer w Sławięcicach

Pod koniec 2017 r. jadąc od Ujazdu w stronę Kotlarni zauważyłem w lesie pozostałości po obiektach militarnych, wtedy jeszcze nie wiedziałem co dokładnie znajduje się wśród drzew. Po powrocie do domu i poszperaniu w internecie wszytko stało się jasne, były to pozostałości niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego filia obozu w Oświęcimiu.
Odkrywając coraz więcej informacji moje zainteresowanie wzrastało i było pewne ,że w najbliższym czasie wybiorę się by zobaczyć to miejsce na własne oczy.
Na początku przedstawiam krótką historie obozu, następnie moje zdjęcia a na końcu filmik znaleziony na YT pokazujący wizualizacje wykonaną przez Stowarzyszenie Blechhammer-1944.

Na przełomie lat 1939/1940 spółka akcyjna Oberschlesische Hydrierwerke AG Blechhammer rozpoczęła budowę wielkiej fabryki benzyny syntetycznej w Blachowni Śląskiej. Ściśle wiązało się to z ekspansywnymi planami polityki hitlerowskiej w czasie drugiej wojny światowej.
Do rozbudowy i obsługi tych zakładów wykorzystywano przede wszystkim robotników, przywiezionych na roboty przymusowe oraz więźniów i jeńców wojennych. Cały teren przyzakładowy pokryto gęstą siecią obozów, w których umieszczano dziesiątki tysięcy ludzi.
W obozach tych osadzano Żydów przeważnie z Górnego Śląska. Na przełomie lat 1943/44 większość więźniów-Żydów z obozów pracy w rejonie koźleckim przeniesiono do tzw. „Judenlager”, położonego w pobliżu dworca kolejowego. Był to jeden z najstarszych obozów przymusowej pracy Żydów w tym rejonie. Jego budowę rozpoczęto w 1942 roku siłami około 350 Żydów przywiezionych do Sławięcic w marcu lub kwietniu 1942 roku z obozu pracy na Górze św. Anny. Pod koniec 1943 roku komendantura obozu koncentracyjnego Oświęcim III rozpoczęła pertraktacje w sprawie przejęcia „Judenlager” pod swój zarząd. Zostały one sfinalizowane w roku następnym, a mianowicie 1 kwietnia 1944 roku „Judenlager” został podporządkowany obozowi koncentracyjnemu Oświęcim III i stał się jednym z oświęcimskich podobozów. Odtąd w dokumentach figuruje on pod nazwą „Arbeitslager Blechhammer”. Cały teren obozu (o powierzchni 4 hektarów) otoczony był wysokim na 4 metry murem betonowym. W górnej części ogrodzenia rozciągnięty był drut kolczasty, przez który płynął prąd elektryczny, oraz znajdowała się instalacja oświetleniowa. Wzdłuż wewnętrznej strony ogrodzenia stały betonowe wieże strażnicze a na zewnątrz muru betonowe bunkry, będące schronami przeciwlotniczymi. Po przejęciu obozu przez SS, wybudowano w północno-wschodnim narożniku krematorium. Był to niewielki budynek murowany (o wymiarach 7,6 metra długości, 5,6 metra szerokości i 2,35 metra wysokości), w którym znajdował się żelazny piec na paliwo płynne do spalania zwłok. Zwłoki wkładano do pieca na specjalnych żelaznych noszach. Jednocześnie można było spalić dwoje zwłok. Obóz istniał do 21.01.2945 roku.

źródło: wikipedia.org

 

 Zdjęcia zrobiłem na początku stycznia 2018 r.

Ruda Śląska - Ciężki schron bojowy nr 22

Ciężki schron bojowy wybudowany w klasie odporności "E", wyposażony jest w kopułę pancerną (W.I. - 1938 17/21). Uzbrojenie stanowiło armata p.panc wz. 36, 2 ckm (jeden w kopule pancernej) i rkm. Obiekt posiada dwa wyjścia ewakuacyjne, pełniące rolę strzelnic rkm oraz urządzenia do łączności optycznej skierowane na p.o. "Nowy Bytom". Schron zachowany jest w dobrym stanie, ma współcześnie przebudowane wejście - pełnił rolę schronu plot PKP. Po opuszczeniu przez kolej rozpoczął się szybki proces dewastacji w efekcie pozostały tylko gołe ściany.

źródło: fortyfikacja.pl

Gdańsk - Szaniec Mewi

3.08.2015| Szaniec Mewi (niem. Möwenschanze) – dzieło fortyfikacyjne wzniesione w latach 1844-46 i 1874-76 przez Prusaków na miejscu wcześniejszego (niezachowanego) obiektu z epoki napoleońskiej. Szaniec Mewi powstał, by bronić ujścia Wisły, które w związku ze zmianami położenia brzegu Zatoki Gdańskiej odsunęło się od pełniącej dawniej tej rolę Twierdzy Wisłoujście. W l. 1811-13 Francuzi usypali bezpośrednio nad brzegiem morza okrągłą, ziemną redutę z baterią artyleryjską, połączoną z Twierdzą obwałowaną linią komunikacyjną. Dzieło to zostało poważnie zniszczone przez powódź na Wiśle w 1829 r. W latach 1844-46 Prusacy usypali nowe dzieło obronne w formie ziemnej pięciobocznej lunety otoczonej nawodnioną fosą, z murowaną reditą na planie krzyża. W latach 1874-76 Szaniec Mewi przebudowano na fort mieszczący baterię artylerii nadbrzeżnej, umieszczając na wale prawego czoła trzy stanowiska dla ciężkich armat gwintowanych kalibru 210 mm. Fort był otoczony wodną fosą z bramą i mostem zwodzonym od strony południowej. Do konstrukcji działobitni i schronów amunicyjnych zastosowano eksperymentalnie używany w tych czasach beton w miejsce dotychczas stosowanych stropów drewniano-ziemnych. W 1895 r. wskutek postępu sztuki fortyfikacyjnej fort uznano za przestarzały, działa zdemontowano i przeniesiono do fortu w Brzeźnie na terenie dzisiejszego parku brzeźnieńskiego. W 1912 r. Szaniec został zdemilitaryzowany i porzucony przez wojsko. W następnych latach wały i fosę zniwelowano, a na wolnym miejscu wzniesiono budynki warsztatów portowych. W okresie międzywojennym Mewi Szaniec służył przez kilka lat Polskiemu Klubowi Morskiemu. Podczas walk na Westerplatte w dniach 1-7 września 1939 r. z rejonu Szańca Mewiego wychodziły niemieckie natarcia w kierunku polskiej Wojskowej Składnicy Tranzytowej. Po kapitulacji, szaniec stał się pierwszym tymczasowym obozem jenieckim wziętych do niewoli żołnierzy polskich. Do obecnych czasów w miarę dobrym stanie przetrwały: murowana z cegły redita krzyżowa, mur nasady z bramą, nad którą znajduje się kamienny zwornik z napisem "Erbaut 1846", a wyżej pozostałości metalowych liter tworzących napis "MOEWENSCHANZE", ceglana prochownia zachodnia, trzy betonowo-ceglane stanowiska armat kalibru 210 mm i schrony.                                                                             źródło: wikipedia.org