Nowa siedziba Wydziału Radia i Telewizji im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego.
piątek, 19 października 2018
poniedziałek, 8 października 2018
Linia kolejowa 159 (Orzesze - Wodzisław Śląski)
Linia kolejowa nr 159 - w 1884 r. uruchomiono odcinek Orzesze - Żory. Pierwszy pociąg
z Orzesza do Żor przybył 2 lipca 1884 r., na 2 miesiące przed oddaniem
trasy do użytku. W sierpniu 1910 roku otwarto odcinek z Żor do Pawłowic, aby przedłużyć go rok później do Jastrzębia. W końcu 2 grudnia 1913 roku uruchomiono ostatni odcinek linii łączący Jastrzębie z Wodzisławiem Śląskim przez Moszczenicę, Godów i Turzę Śląską. Linia kolejowa została wybudowana przez Pruskie koleje państwowe.
1 czerwca 1997 zamknięto dla ruchu pasażerskiego odcinek Wodzisław Śląski – Jastrzębie Zdrój, a 19 lutego 2001 na odcinku Studzionka – Jastrzębie Zdrój, 10 czerwca 2001 na odcinku Orzesze – Żory. 15 grudnia 2002 zamknięto ostatni czynny w ruch pasażerskim fragment – odcinek Żory – Studzionka.
Z końcem 1999 roku zamknięto całkowicie odcinek Jastrzębie Zdrój – Jastrzębie Zdrój Moszczenica, w 2002 roku odcinek Jastrzębie Zdrój Moszczenica – Wodzisław Śląski, a w 2005 roku Pawłowice – Jastrzębie Zdrój
Obecnie czynione są starania mające doprowadzić do powrotu pociągów pasażerskich do Jastrzębia Zdroju. PKP PLK ma zamiar przeprowadzić analizę odbudowy linii w dwóch wariantach, a samorządy miast położonych wzdłuż linii planują, że studium wykonalności projektu będzie gotowe do 2022 roku, po czym miałyby nastąpić prace modernizacyjne.
1 czerwca 1997 zamknięto dla ruchu pasażerskiego odcinek Wodzisław Śląski – Jastrzębie Zdrój, a 19 lutego 2001 na odcinku Studzionka – Jastrzębie Zdrój, 10 czerwca 2001 na odcinku Orzesze – Żory. 15 grudnia 2002 zamknięto ostatni czynny w ruch pasażerskim fragment – odcinek Żory – Studzionka.
Z końcem 1999 roku zamknięto całkowicie odcinek Jastrzębie Zdrój – Jastrzębie Zdrój Moszczenica, w 2002 roku odcinek Jastrzębie Zdrój Moszczenica – Wodzisław Śląski, a w 2005 roku Pawłowice – Jastrzębie Zdrój
Obecnie czynione są starania mające doprowadzić do powrotu pociągów pasażerskich do Jastrzębia Zdroju. PKP PLK ma zamiar przeprowadzić analizę odbudowy linii w dwóch wariantach, a samorządy miast położonych wzdłuż linii planują, że studium wykonalności projektu będzie gotowe do 2022 roku, po czym miałyby nastąpić prace modernizacyjne.
źródło: wikipedia.org
Etykiety:
Jastrzębie-Zdrój,
Linia 159,
Stacje kolejowe,
Śląskie
niedziela, 30 września 2018
Kraków - Polska-Brazylia 3-1 (Liga Światowa 2014)
W dniu wczorajszym we włoskim Turynie podczas turnieju o Mistrzostwo Świata, Polscy siatkarze pokonali reprezentację USA 3-2 i ponownie jak cztery lata temu zagrają w finale z Brazylią.
Wtedy finał rozegrany został w katowickim Spodku a nasi reprezentanci wygrali go 3-1 i nie miałbym nic przeciwko by ten wynik powtórzył się również dzisiaj. Fotki z MŚ 2014 które organizowane były w Polsce przedstawiałem już wcześniej, ale dla przypomnienia krótką relację można zobaczyć TUTAJ.
Korzystając z okazji chcę pokazać zdjęcia które wykonałem w Krakowie w czerwcu 2014 roku gdy podczas Ligii Światowej Polacy również wygrali z Brazylią 3-1 więc to musi być znak :)
Wtedy finał rozegrany został w katowickim Spodku a nasi reprezentanci wygrali go 3-1 i nie miałbym nic przeciwko by ten wynik powtórzył się również dzisiaj. Fotki z MŚ 2014 które organizowane były w Polsce przedstawiałem już wcześniej, ale dla przypomnienia krótką relację można zobaczyć TUTAJ.
Korzystając z okazji chcę pokazać zdjęcia które wykonałem w Krakowie w czerwcu 2014 roku gdy podczas Ligii Światowej Polacy również wygrali z Brazylią 3-1 więc to musi być znak :)
piątek, 28 września 2018
Bielsko-Biała - Pożegnanie Ikarusów
Ikarusy w Bielsku-Białej jeździły od 1958 roku. 22 września 2018 zorganizowano pożegnanie tych zasłużonych węgierskich autobusów które po 60 latach znikają z bielskich ulic.
piątek, 21 września 2018
Zawiercie - Huta szkła
Hutę szkła w Zawierciu odwiedziłem 10 czerwca 2017 roku podczas Industriady. Jak się później okazało była to ostatnia szansa, ponieważ miesiąc później z powodu niespełnienia przez ten obiekt wszystkich kryteriów regulaminu huta została usunięta ze Szlaku Zabytków Techniki.
Huta szkła „Zawiercie” zajmuje się produkcją szkła gospodarczego. Produkcja obejmuje wyrób kryształowych artykułów gospodarstwa domowego, wyposażenia gastronomii i przedmiotów dekoracyjnych.
Najstarsze wzmianki w oficjalnych dokumentach na jej temat pochodzą z 1880 r., w 1884 została kupiona za 10 000 rubli w srebrze przez Alojzego Reicha, reprezentującego spółkę „S. Reich & Ska”. Rodzina Samuela Reicha była potentatem w przemyśle szklarskim; posiadała wówczas jedenaście hut i rafinerii szkła na terenie Austrii, Czech, Moraw i Królestwa Polskiego, co zapewniło hucie w Zawierciu fachowe doświadczenie. Początkowo produkowano w niej proste użytkowe szkło gospodarcze – butle, butelki, dzbany, kufle do piwa, po modernizacji poszerzono produkcję wyrobów – wazony, patery, karafki, puchary, kielichy, szklanki, talerze, cukiernice i popielnice. Ponadto nie rezygnując z wytwarzania opakowań szklanych, rozpoczęto na dużą skalę produkcję szkła oświetleniowego na rynek austro-węgierski. Z kolei na potrzeby rynku rosyjskiego produkowano przedmioty użytkowo-ozdobne ze szkła kryształowego ołowiowego. Działalność huty została przerwana podczas I wojny światowej, niemniej produkcję wznowiono już w grudniu 1918 r., po odzyskaniu wywiezionego podczas wojny sprzętu. Przygotowując się do Powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu w 1929 r., huta wprowadziła nowe linie szkła oświetleniowego. Jej produkty spotkały się na wystawie z dobrym przyjęciem, czego wyrazem był dyplom honorowy i Wielki Złoty Medal zdobyty w ramach przeglądu osiągnięć dziesięciolecia Odrodzonej Polski. Produkcja była kontynuowana również w okresie II wojny światowej, przy czym szkło gospodarcze wytwarzano w mniejszym zakresie, skupiając się na szkle oświetleniowym. Po zakończeniu wojny hutę znacjonalizowano i uruchomiono ponownie w 1945 r. jako „Państwową Fabrykę Wyrobów Szklanych w Zawierciu”. 3 maja 1950 r. huta zmieniła nazwę na „Hutę Szkła Gospodarczego i Oświetleniowego w Zawierciu”. W latach 50. rozwijano na szeroką skalę utylitarną produkcję szkła odblaskowego i sygnalizacyjnego. Wyroby fabryki od lat 60. były w znacznej części eksportowane do Francji, Niemiec, Belgii, Norwegii, Włoch, Stanów Zjednoczonych, Kanady, Wenezueli czy Nowej Zelandii.
Lata 80. przyniosły spadek zamówień. W 1986 r. zaprzestano produkcji szkła sodowego, przestawiając się wyłącznie na produkcję kryształowego szkła ołowiowego.
W 1998 r. huta została przekształcona w spółkę akcyjną, przechodząc w 2009 r. w ręce prywatnych inwestorów.
Wypisanie ze Szlaku Zabytków Techniki, zarządzanie przez syndyka, pracownicy walczący o zaległe pensje oraz ogłoszenie upadłości przez sąd to ostatnie artykuły jakie można znaleźć w internecie na temat Huty Szkła "Zawiercie".
Huta szkła „Zawiercie” zajmuje się produkcją szkła gospodarczego. Produkcja obejmuje wyrób kryształowych artykułów gospodarstwa domowego, wyposażenia gastronomii i przedmiotów dekoracyjnych.
Najstarsze wzmianki w oficjalnych dokumentach na jej temat pochodzą z 1880 r., w 1884 została kupiona za 10 000 rubli w srebrze przez Alojzego Reicha, reprezentującego spółkę „S. Reich & Ska”. Rodzina Samuela Reicha była potentatem w przemyśle szklarskim; posiadała wówczas jedenaście hut i rafinerii szkła na terenie Austrii, Czech, Moraw i Królestwa Polskiego, co zapewniło hucie w Zawierciu fachowe doświadczenie. Początkowo produkowano w niej proste użytkowe szkło gospodarcze – butle, butelki, dzbany, kufle do piwa, po modernizacji poszerzono produkcję wyrobów – wazony, patery, karafki, puchary, kielichy, szklanki, talerze, cukiernice i popielnice. Ponadto nie rezygnując z wytwarzania opakowań szklanych, rozpoczęto na dużą skalę produkcję szkła oświetleniowego na rynek austro-węgierski. Z kolei na potrzeby rynku rosyjskiego produkowano przedmioty użytkowo-ozdobne ze szkła kryształowego ołowiowego. Działalność huty została przerwana podczas I wojny światowej, niemniej produkcję wznowiono już w grudniu 1918 r., po odzyskaniu wywiezionego podczas wojny sprzętu. Przygotowując się do Powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu w 1929 r., huta wprowadziła nowe linie szkła oświetleniowego. Jej produkty spotkały się na wystawie z dobrym przyjęciem, czego wyrazem był dyplom honorowy i Wielki Złoty Medal zdobyty w ramach przeglądu osiągnięć dziesięciolecia Odrodzonej Polski. Produkcja była kontynuowana również w okresie II wojny światowej, przy czym szkło gospodarcze wytwarzano w mniejszym zakresie, skupiając się na szkle oświetleniowym. Po zakończeniu wojny hutę znacjonalizowano i uruchomiono ponownie w 1945 r. jako „Państwową Fabrykę Wyrobów Szklanych w Zawierciu”. 3 maja 1950 r. huta zmieniła nazwę na „Hutę Szkła Gospodarczego i Oświetleniowego w Zawierciu”. W latach 50. rozwijano na szeroką skalę utylitarną produkcję szkła odblaskowego i sygnalizacyjnego. Wyroby fabryki od lat 60. były w znacznej części eksportowane do Francji, Niemiec, Belgii, Norwegii, Włoch, Stanów Zjednoczonych, Kanady, Wenezueli czy Nowej Zelandii.
Lata 80. przyniosły spadek zamówień. W 1986 r. zaprzestano produkcji szkła sodowego, przestawiając się wyłącznie na produkcję kryształowego szkła ołowiowego.
W 1998 r. huta została przekształcona w spółkę akcyjną, przechodząc w 2009 r. w ręce prywatnych inwestorów.
Wypisanie ze Szlaku Zabytków Techniki, zarządzanie przez syndyka, pracownicy walczący o zaległe pensje oraz ogłoszenie upadłości przez sąd to ostatnie artykuły jakie można znaleźć w internecie na temat Huty Szkła "Zawiercie".
źródło: wikipedia.org
środa, 19 września 2018
poniedziałek, 17 września 2018
Linia wąskotorowa (Wieluń Dąbrowa – Praszka)
Wieluńska Kolej Dojazdowa – kolej wąskotorowa o rozstawie szyn
750 mm. 13 listopada 1896 roku otwarto linię o długości 18 km. W 1899
roku, zapadła decyzja o wydłużeniu linii do miejscowości Zawisna pod Praszką.
W 1917 roku sieć Wieluńskiej Kolei Dojazdowej liczyła prawie 82 km. 31 sierpnia 1987 roku z Wielunia do Praszki wyjechał ostatni pociąg osobowy a w grudniu 1988 roku zapadała decyzja o likwidacji Wieluńskiej Wąskotorówki.
W 1917 roku sieć Wieluńskiej Kolei Dojazdowej liczyła prawie 82 km. 31 sierpnia 1987 roku z Wielunia do Praszki wyjechał ostatni pociąg osobowy a w grudniu 1988 roku zapadała decyzja o likwidacji Wieluńskiej Wąskotorówki.
źródło: wikipedia.org
Etykiety:
Linia Wąskotorowa,
Łódzkie,
Stacje kolejowe,
Wieluń,
Wieluńska Kolej Dojazdowa
środa, 12 września 2018
Bitwa pod Wiedniem - obraz Martina Altomonte (Ukraina)
Dziś rocznica Bitwy pod Wiedniem (12.09.1683.) z tej okazji przedstawiam obraz Martina Altomonte który widziałem na Zamku w Olesku (Ukraina), gdzie 17.08.1629 r. urodził się król Polski Jan III Sobieski dowódca zwycięskiej armii.
środa, 5 września 2018
Linia kolejowa 181 (Herby Nowe - Oleśnica)
Ważne daty:
- 10 listopada 1871 roku - otwarcie odcinka Oleśnica - Syców,
- 1 marca 1872 roku - otwarcie odcinka Syców - Kępno,
- 26 maja 1872 roku - otwarcie odcinka Kępno - Wieruszów,
- 1 listopada 1926 roku - otwarcie odcinka Wieruszów - Herby Nowe,
- 24 października 1981 roku - elektryfikacja linii Herby Nowe - Kępno.
Etykiety:
Kępno,
Krzepice,
Linia 181,
Łódzkie,
Stacje kolejowe,
Śląskie,
Wielkopolskie,
Wieluń,
Wieruszów
wtorek, 4 września 2018
poniedziałek, 3 września 2018
Strzybnik - Przypałacowa zabudowa gospodarcza
Strzybnik to wieś w woj. śląskim, pow. raciborskim. We wsi znajdują się ruiny XIX w. pałacu oraz zabudowa gospodarcza: kuźnia, stajnie, spichlerz i magazyn. W parku dworskim znajduje się również grobowiec ale niestety nie udało mi się do niego podejść.
Pałac powstał w połowie XIX wieku dzięki Jadwidze Zofii von Drechsler, która w 1792 roku w swoim testamencie przeznaczyła pieniądze na jego budowę. W 1919 roku doszło do odnowienia pałacu oraz jego przebudowy. Dziewięcioosiową frontową elewację zdobi aktyka, która jest wsparta na czterech kolumnach .Od XIX wieku pałac należał do rodziny von Bischofschausen, jej ostatni przedstawiciele – Fritz von Bischofschausen oraz żona Isabella opuścili pałac w 1944 roku. W 1945 roku zabytek przejął Skarb Państwa, a zarządzało nim Państwowe Gospodarstwo Rolne. Obecnie jest ruiną.
Pałac powstał w połowie XIX wieku dzięki Jadwidze Zofii von Drechsler, która w 1792 roku w swoim testamencie przeznaczyła pieniądze na jego budowę. W 1919 roku doszło do odnowienia pałacu oraz jego przebudowy. Dziewięcioosiową frontową elewację zdobi aktyka, która jest wsparta na czterech kolumnach .Od XIX wieku pałac należał do rodziny von Bischofschausen, jej ostatni przedstawiciele – Fritz von Bischofschausen oraz żona Isabella opuścili pałac w 1944 roku. W 1945 roku zabytek przejął Skarb Państwa, a zarządzało nim Państwowe Gospodarstwo Rolne. Obecnie jest ruiną.
źródło: wikipedia.org
piątek, 31 sierpnia 2018
Wieluń
źródło wikipedia.org
piątek, 24 sierpnia 2018
Linia kolejowa 197 (Strzebiń – Woźniki Śląskie)
Linia kolejowa 197 (Strzebiń – Woźniki Śląskie) - nieczynna i rozebrana obecnie linia kolejowa łącząca kiedyś Strzebiń i Woźniki Śląskie.
Oddana do użytku w sierpniu 1932 a zamknięta z końcem 1993 r.
Linia liczyła niespełna 14 km i przebiegała przez stacje: Strzebiń, Psary Śląskie, Lubsza Śląska i Woźniki Śląskie.
Oddana do użytku w sierpniu 1932 a zamknięta z końcem 1993 r.
Linia liczyła niespełna 14 km i przebiegała przez stacje: Strzebiń, Psary Śląskie, Lubsza Śląska i Woźniki Śląskie.
źródło: wikipedia.org
Etykiety:
Linia 197,
Psary Śląskie,
Stacje kolejowe,
Strzebiń,
Śląskie,
Woźniki
poniedziałek, 20 sierpnia 2018
Ruda Śląska - Witraże w kościele p.w. Ścięcia św. Jana Chrzciciela
Dwa witraże o których wiedziałem od kilkunastu lat a dopiero kilka miesięcy temu dowiedziałem się co dokładnie przedstawiają i jaka jest ich historia. Oba dzieła zostały wykonane w monachijskiej pracowni Franza Mayera.
Pierwszy witraż to: "Chrystus wśród ludu górnośląskiego"
Przedstawiony obraz nawiązuje do słów z Ewangelii św. Mateusza "Przyjdźcie do mnie wszyscy którzy jesteście spracowani i obciążeni, a ja wam dam ukojenie".
W centralnej części stoi Jezus pod drzewem jabłoni wśród zebranych wokół niego ludzi.
Jest to nietypowe rozwiązanie ikonograficzne tego tematu, gdy na witrażu widoczni są zamożni fundatorzy kościoła Joanna (spadkobierczyni majątku Karola Goduli) i jej mąż Hans Ulryk Schaffgotschowie , kadra kierownicza pobliskich kopalń i hut (z lewej strony Jezusa klęczy i całuje płaszcz radca górniczy Köhler, obok stoi dr Bernard Stephan- generalny dyrektor zakładów przemysłowych Schaffgotsch) oraz przedstawiciele ludu śląskiego, górnicy i hutnicy w strojach galowych (jak wynika z przekazów za postacią jednego z górników kryje się kościelny), chorzy (z których jeden- hutnik leży na łożu, a drugi- górnik z opatrunkiem na głowie prowadzony jest przez młodą dziewczynę), ślepiec w stroju śląskim podtrzymywany przez młodą kobietę która ze zmartwioną miną wyczekuje powrotu z szychty swego narzeczonego. Jest również bezrobotny młody mężczyzna powracający z biedaszybów i kobiety w rozbarskich strojach śląskich gdzie jedna podtrzymuje małe dziecko. W tle krajobraz śląski niewielka chata po lewej stronie oraz budynki kopalni Paweł w Chebziu po prawej.
Postacie Joanny i Ulryka, malarz Ludwik Glötze prawdopodobnie namalował na wzór fotografii z 1908 wykonanej z okazji 50-tej rocznicy ślubu hrabiowskiej pary.
Witraż ten został ufundowany przez parafian w ramach wdzięczności dla zmarłej w 1910 r. fundatorki kościoła.
Pierwszy witraż to: "Chrystus wśród ludu górnośląskiego"
Przedstawiony obraz nawiązuje do słów z Ewangelii św. Mateusza "Przyjdźcie do mnie wszyscy którzy jesteście spracowani i obciążeni, a ja wam dam ukojenie".
W centralnej części stoi Jezus pod drzewem jabłoni wśród zebranych wokół niego ludzi.
Jest to nietypowe rozwiązanie ikonograficzne tego tematu, gdy na witrażu widoczni są zamożni fundatorzy kościoła Joanna (spadkobierczyni majątku Karola Goduli) i jej mąż Hans Ulryk Schaffgotschowie , kadra kierownicza pobliskich kopalń i hut (z lewej strony Jezusa klęczy i całuje płaszcz radca górniczy Köhler, obok stoi dr Bernard Stephan- generalny dyrektor zakładów przemysłowych Schaffgotsch) oraz przedstawiciele ludu śląskiego, górnicy i hutnicy w strojach galowych (jak wynika z przekazów za postacią jednego z górników kryje się kościelny), chorzy (z których jeden- hutnik leży na łożu, a drugi- górnik z opatrunkiem na głowie prowadzony jest przez młodą dziewczynę), ślepiec w stroju śląskim podtrzymywany przez młodą kobietę która ze zmartwioną miną wyczekuje powrotu z szychty swego narzeczonego. Jest również bezrobotny młody mężczyzna powracający z biedaszybów i kobiety w rozbarskich strojach śląskich gdzie jedna podtrzymuje małe dziecko. W tle krajobraz śląski niewielka chata po lewej stronie oraz budynki kopalni Paweł w Chebziu po prawej.
Postacie Joanny i Ulryka, malarz Ludwik Glötze prawdopodobnie namalował na wzór fotografii z 1908 wykonanej z okazji 50-tej rocznicy ślubu hrabiowskiej pary.
Witraż ten został ufundowany przez parafian w ramach wdzięczności dla zmarłej w 1910 r. fundatorki kościoła.
piątek, 10 sierpnia 2018
Subskrybuj:
Posty (Atom)














